Osoby: Narratorzy – Krasnale, Drzewo – jarzębina, Wilk, Babcia Olena, Jarzębinka,  Łabędzie,
             Wiewiórki, Niedźwiedź, Niedźwiedziowa, Chór Dzieci.

Scena: W tle kilka drzew, jaskinia wilka; bliżej, z jednej strony sceny dom Babci Oleny (otwierane
             okno), z drugiej Drzewo – Jarzębina (w pniu otwór na głowę dziecka).

Krasnal I                Chcecie wierzyć, czy nie chcecie,
                                krasnoludki są na świecie.
                                Po lesie brykają, harce wyprawiają,
                                ludziom w biedzie pomagają.

Krasnal II               Na dowód tego, że las dobrze znają,
                                tę historię wam opowiadają.
                                Historia smutna się zdarzyła...
                                Ale dobrze się skończyła.

Krasnal I:               Na skraju lasu jarzębina rosła.
                                Ptaki ją kochały, zwierzęta odwiedzały
                                i piosenki jej śpiewały:

                                                   Zwierzęta wychodzą kolejno z zza drzew, po zaśpiewaniu wycofują się z powrotem.

Łabędzie:                Jarzębino czerwona, któremu serce dać?
                                Jarzębino czerwona, biednemu sercu radź.

Niedźwiedź i Niedźwiedziowa:
                                Jarzębino czerwona, misiątek mamy sześć.
                                Jarzębino czerwona, co my im damy jeść?

Wiewiórki:              Jarzębino czerwona, jak miło z tobą być.
                                Jarzębino czerwona, spuść jarzębiny kiść.

Krasnal II:              Aż dnia pewnego w okolicy pojawiło się złe wilczysko.

                                                                                                              Wychodzi wilk, w trakcie śpiewu Chóru skacze,
                                                                                                              na koniec łamie gałąź Drzewa i schodzi ze sceny.
Wilk:                      Wilk jest panem w lesie,
                                a gdy jeść mu chce się
                                idzie sobie w lasu głąb,
                                żeby znaleźć coś na ząb.
                                Trzeba szybko zjeść i cześć!

Krasnal II:             Szkody wielki on poczynił...
                              I poczciwej jarzębinie krzywda też się stała,
                                tak, że jarzębina długo, długo płakała:

Drzewo:                  Oj, ja biedna jarzębina,
                                wilk połamał mi gałęzie.
                                Co ze mną będzie?

Krasnal I:               Płakałaby i do dzisiaj może,
                                gdyby po lesie, po borze,
                                Babcia Olena nie  spacerowała.
                                Ona żywot jarzębiny uratowała.   

Babcia śpiewa:        Oj, niedobrze los się plecie            Wychodzi na scenę, wędruje między drzewami.
                                samotnemu na tym świecie,
                                bo bez wnuczki i bez wnuka.
                                Babcia przyjaciela szuka.
                                La, la, la, la, la.

Babcia mówi:          Kto ci jarzębino gałęzie połamał?                           Zatrzymuje się przy Drzewie.

Drzewo:                  To szarego wilka sprawka.

Babcia:                   To ci paskudne wilczysko.
                                Warto by mu skórę złoić!

                  Babcia zdejmuje z ramion swoją chustkę, owija nią złamaną gałąź, przygładza czule gałęzie Drzewa.

Drzewo:                  Dziękuję ci Babciu za twe dobre serce.
                                Powiedz, co byś chciała mieć w zamian?

Babcia:                   Wszystko niby mam.
                                Chyba tylko wnuczka by mi się na stare lata przydała...

Chór:                      Oj, niedobrze los się plecie...

                                                            Babcia w trakcie śpiewu Chóru wędruje przez las między drzewami
                                                                                 i dochodzi do swojego domku na progu którego siedzi Jarzębinka.

Babcia:                   A ty coś za jedna?

Jarzębinka:            Jestem twoją wnuczką.

Babcia:                   A jak ci na imię?

Jarzębinka:            Jarzębinka.

Chór:                      Wesoło jest, wesoło                    Chór śpiewa, Babcia z Jarzębinką tańczą wesoło.
                                w huczącym ulu pszczołom,
                                w zielonym lesie ptakom
                                i Babci bo ma wnuczkę.
                                I Babci , bo ma wnuczkę.

Krasnal I:               Tak żyły lata długie,                                    Babcia i Jarzębinka krzątają się wokół
                                wnuczka z Babcią, Babcia z wnuczką.           domu, sprzątają, zamiatają, itp.
                                Równo biło im serduszko,
                                bo się bardzo kochały.

Krasnal II:              Razu pewnego Babcia w pole się wybierała
                                 i do Jarzębinki tak powiedziała:

Babcia:                   Idę Jarzębinko w pole,
                                a ciebie zostawiam samą na godzin kilka,
                                bo ty jesteś przecież duża dziewczynka.
                                Nie wychodź nigdzie z domu
                                i nie otwieraj nikomu.
                                Masz tu łakocie na osłodę.                                     Podaje Jarzębince „łakocie”.

Jarzębinka :           Dobrze Babciu, żebyś się czasem nie denerwowała.
                                Będę na ciebie grzecznie czekała. 
                                                                                            Wchodzi do domu i wygląda przez okno.
                                Babcia dała mi: orzeszki, miodek i pierniki.
                                Zaraz zjem te smakołyki.

Łabędzie:                               Przyfruwają do okna na tle łagodnej melodii -  E. Grieg  Poranek (Peer Gynt).

                                Daj nam coś jeść Jarzębinko!

Jarzębinka:            Weźcie, proszę, pierniczka łabędzie,
                                może i wam smakował będzie.
                                                                                                    Woła za odlatującymi Łabędziami:
                                A niech wam na zdrowie wyjdzie!

Wiewiórki:                                          Skaczą na tle melodii skocznej - E. Grieg Taniec Anitry (Peer Gynt).
                                 Daj nam coś jeść, Jarzębinko.

Jarzębinka:             Wiewióreczki miłe,
                                 każda z was dostanie
                                 po orzeszku na schrupanie. 
                                                                                              Daje każdej „orzeszka”.
                                                                                                                             Woła za oddalającymi się Wiewiórkami:
                                Tylko zębów nie połamcie!

Niedźwiedź:                                          Przychodzi na tle melodii - E. Grieg  W grocie króla gór (Peer Gynt) .
                                Mnie również poczęstuj czymś, Jarzębinko.

Jarzębinka:             Misiu, łakomczuchu,
                                dla zaspokojenia twojego głodu
                                mam słoiczek słodkiego miodu.
                                                                                              Woła za odchodzącym Niedźwiedziem:
                                Bylebyś za bardzo nie utył!

Wilk:                                                                                              Skrada się na tle melodii.

                                Dzień dobry, Jarzębinko, dziewczynko mała.
                                Chcę, żebyś na spacer się ze mną wybrała.

Jarzębinka:            Nie spełnię wilku życzenia twojego.
                                Babcia mnie prosiła,
                                żebym z domu nie wychodziła.

Wilk:                      Wyjdź chodź na próg na chwileczkę,
                                to pogadamy troszeczkę.

                                                                                       Jarzębinka wychodzi z domu, Wilk ją porywa.

Jarzębinka:            Babciu, Babciu...! Ratunkuuuuuuu!

Wilk:                                                                                   Zadowolony, chwali się przed widownią.
                                Ale wpadł mi śliczny kąsek.
                                Lepszy od wczorajszych gąsek. Hi, hi, hi, hi...

                                                   Ciągnie Jarzębinkę za sobą, wpycha ją do Jaskini, zamyka otwór głazem.

Krasnal II:              Wraca Babcia śpiewając:

Babcia:                   Wesoło jest, wesoło...                                    

                                Jarzębinko, wnuczko miła,                                  Nie zastaje Jarzębinki w domu.
                                gdzieżeś ty się zagubiła? 

                                                                           Szuka Jarzębinki wokół domu, a następnie w lesie, między drzewami.

                                 Jarzębinko gdzie jesteś? Jarzębinko! Jarzębinko!

Zwierzęta:                                                          Wychodzą z zza drzew, rozglądają się, szukają, wołają.

                                 Jarzębinko, gdzie jesteś! Jarzębinko!

Jarzębinka:                                                                                                            Woła z oddali.
                                Jestem tutaj!... W podziemnej jaskini!...
                                U szarego wilka!... Chcę do domu!...    
                                                                                                         Zwierzęta wycofują się do lasu.

Babcia:                    Idę!... Biegnę do ciebie! Jarzębinko.                                               Biegnie.

Krasnal II:              Zobacz jak biegnie Babcia staruszka,
                                 ile sił starczy na słabych nóżkach.
                                 Już chyba osiem mil pokonała.
                                 I nagle – na swojej drodze morze ujrzała.  

                                                            Przez scenę dwoje dzieci przeciąga długi pas niebieskiej tkaniny.

                                Tego się wcale nie spodziewała.
                                Usiadła na brzegu i zapłakała:

Babcia:                   Czy to koniec mojej drogi?
                                Jak pokonać wielkie morze? O mój Boże...

Krasnal I:               Ale krótko jej smutek trwał będzie-
                                zobacz, lecą łabędzie.

                                                                                                       Przyfruwają Łabędzie (melodia).
Łabędzie:                Nie płacz Babciu.
                                Zaraz twoje łzy otrzemy
                                i przez morze cię przeniesiemy.
                                Pomożemy ci Jarzębinkę uwolnić! 

                                                                                  Łabędzie zabierają ze sobą Babcię i fruną razem.

Krasnal II:              Patrz jak wznoszą się do góry.
                                Ponad morze, ponad chmury.

Krasnal I:               Co to - błyska się, grom wali.
                                Burza ich spotkała w drodze.
                                Babcia boi się jej srodze.

Babcia:                   Aj, ratunku! Co zrobimy?
                                Czy ląd kiedyś zobaczymy?

Krasnal II:              Pokonali wreszcie burzę,
                                oraz groźne morskie fale.
                                Babcia może iść już dalej.

                                               Łabędzie pozostawiają Babcię, odfruwając machają skrzydłami na pożegnanie.

Krasnal I:               Biegnie znowu w tym kierunku,
                                skąd wołanie Jarzębinki usłyszała.
                                A tu nagle na swej drodze
                                wielką, stromą górę ujrzała.
                                Usiadła na kamieniu i łzami się zalała.

Babcia:                   Biedna, ja biedna
                                jak mi się przedostać na drugą stronę góry?

                                                                                                       Przybiegają Wiewiórki (melodia).

Wiewiórki:              Nie płacz, nie płacz  Babciu miła.
                                Po coś się tak zasmuciła?
                                My tu każdy kątek znamy.
                                Przez górę cię przeprowadzimy
                                i Jarzębinkę z tobą uwolnimy.

                                                                                                     Biorą Babcię pod ręce i prowadzą.

Krasnal I:               Trudna ta przeprawa.
                                Babcia się o kamienie potyka,
                                raz po raz przewraca.
                                Wiewiórki ją ochraniają
                                i otuchy jej dodają.

                    Zatrzymują się przed jaskinią Wilka. Wiewiórki odchodzą machając do Babci łapkami na pożegnanie.

Babcia:                   Co to widzę? Jaskinia wilka?
                                Na myśl o jego podłych uczynkach
                                serce mi ze strachu mocniej bije.
                                Oj, ze strachu ledwie żyję!
                                Jak ręce starej babki poradzą z tym wielkim głazem?

                                                                                                    Przyczłapuje Niedźwiedź (melodia).

Niedźwiedź:            Babciu, słyszę, że jesteś w wielkiej potrzebie,
                                dlatego idę szybko do ciebie.
                                Dla takiego jak ja niedźwiadka
                                ten głaz to tylko gratka.
                                Pomogę ci Jarzębinkę uwolnić!

                                                                                                   Niedźwiedź odsuwa głaz od jaskini.

Babcia:                   Oj, Misiu, wielka w tobie siła.
                                Co bym bez ciebie biedna poradziła? 

                                                    Jarzębinka wyskakuje z jaskini uszczęśliwiona, rzuca się Babci na szyję.

Jarzębinka:             Babciu!...

Babcia:                   Co za spotkanie!...

Jarzębinka:             Witaj, witaj!

Babcia:                    Kochanie...

Jarzębinka:             Jakżeś ty tu trafiła?

Babcia:                    Miłość mnie do ciebie przyprowadziła.

Jarzębinka:             Tęskniłam za tobą...

Babcia:                    Martwiłam się o ciebie...

Jarzębinka:             Uciekajmy póki nie ma wilka.
                                Pewno wróci z polowania za minut kilka.
                                Nie ma chwili do stracenia.

Babcia (do odchodzącego Niedźwiedzia):

                                Żegnaj Misiu, do widzenia!

Krasnal I:               Ufff... – sprawa się udała.
                                Babcia Jarzębinkę uratowała!

                                                                          Babcia z Jarzębinką uciekają, znikają między drzewami.

Krasnal II:             Tymczasem Wilk powrócił z polowania.

                                                                                                                                                   Pojawia się Wilk (melodia).

Wilk:                        O! Głaz od jaskini odrzucony.
                                 Gdzie ta dziewczyna się podziała
                                 co w jaskini siedziała?
                                 Zaraz ją znajdę!                                                         Wilk szuka Jarzębinki.

Krasnal II:              Jarzębinki ani śladu.
                                 Zostało wilczysko bez obiadu.

Wilk:                       Tu trop twój czuję blisko.

Krasnal II:              Zaraz ich dogoni złe wilczysko!...
                                Szybko uciekają, lecz sił już nie mają. 

                                                                                          Babcia z Jarzębinką wybiegają zza drzew.

Krasnal I:                Na skraju lasu się zatrzymały.                           
                                 Pod gałęziami Jarzębiny się schowały.   
                                                                                                                                              Zatrzymują się przy Drzewie,
                                                                                                                         przykucają pod nim przytulone do siebie.
Drzewo:                   Skryjcie się pod moje gałęzie,
                                 bo tu bezpiecznie wam będzie.

Krasnal I:               Wilk niecnota już ich nie dopadnie.
                                 Patrz, przebiegł obok.
                                 Ach jak wspaniale, ach jak ładnie.
                                                                                                                       Wilk wybiega za scenę.
                                 Zostało z niczym złe wilczysko.

Wszyscy aktorzy:        Dobrze mu tak!

Krasnal II:              Niech dzieciom nie dokucza
                                 i w lesie szkód nie czyni.

Krasnal I:                A Babci i jej wnuczce
                                 niech zawsze szczęście sprzyja.
                                 I przyjaźń z pięknym lasem
                                 niech nadal się rozwija.

Drzewo, Babcia, Jarzębinka:               
                             
                                Moi mili, wy już wiecie:
                                Trzeba dobrym być dla innych,
                                 by szczęśliwie żyć na świecie.